Mam na swoim koncie wspieranie dzieci i młodzież   w rozwijaniu różnych uzdolnień. Pod moim kierunkiem młodzi ludzie zdobywali nagrody i wyróżnienia w przeglądach teatralnych, konkursach recytatorskich, plastycznych i literackich.

Swoje doświadczenia w tym względzie opisałam w licznych referatach i artykułach ogłaszanych na konferencjach i publikowanych w fachowej literaturze. Własne działania plastyczne były mi bardzo pomocne w tym względzie, bo zachęcały innych do tworzenia. 29 maja 2008 za osiągnięcia w pracy nauczycielskiej otrzymałam Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Moje prace plastyczne wystawiałam na  Śląsku i Pomorzu (wystawy zbiorowe i indy- widualne), a także w Dessau i Wilnie (zbiorowe). Obrazy moje znajdują się w zbiorach prywatnych we Francji, Niemczech i USA.

* Janina Bińczak, Wstęp do tomiku „Wiersze… w drodze” :

Wiersze Danuty Buli emanują prostotą, radością życia i fascynacją chwili „tu i teraz”. Są wyrazem poszukiwań dróg autorki do siebie, poszukiwań w poznawaniu i wyrażaniu siebie.

Każdy utwór jest kolejnym krokiem w rozwoju duchowym – „nowy dzień rozpoczynający się od zgody na bezsilność”.

W płynącej zadumie, w prawdzie słów jawi się afirmacja życia. To modlitwy Danuty.

*  Jadwiga Jawor-Baranowska, Z listów Czytelników, tomik: „Wiersze…w drodze”

Codzienne czynności nabierają w Twoich wierszach znaczenia rytuału, sztuki (poranek, oglądanie reklamy w telewizji, zawieja), a te, które sztuką są (malowanie irysów, tworzenie biżuterii ze sfilcowanej wełny(, staja się nią jeszcze pełniej, kiedy towarzyszą im takie przemyślenia (…)

Jeżeli zaś mowa o tworzeniu, w wierszach znajdujemy odpowiedź na pytanie: „Co ja daję światu?”. Są to radosne momenty obcowania z utworami, z których płynie wiara, nadzieja i miłość. Poprzez Twoje „rozświetlone wnętrze” wszystkimi kolorami wiosny promienieje radość i ciepło, bo jak piszesz:

łódź mojego życia wpłynęła

do bezpiecznego portu ocalenia

Pan zdjął mi z oczu zasłonę

upiększającą woalkę

ujrzałam swoje utrudzone dłonie

szukające oparcia

do teraz

 * Janusz Magiera, Posłowie w tomiku: „Wiersze… w drodze”

  (…) W wierszach Poetki można zamieszkać, w Jej słowach bowiem znajdujemy siebie i swoje doświadczenia. Wiele w nich tęsknoty człowieka do człowieka. Danuta Bula jest poetką refleksji, ale i codzienności, gdyż uchyla szafy swoich wspomnień i stanów emocjonalnych. Uczy nas patrzenia na otaczający świat i zaglądania do swego wnętrza.

Poezja Danuty Buli jest miejscami malowana pociągnięciami pędzla. Jej wiersze są tak obrazowe, że dają się namalować. Smaku dodają wyszukane metafory, liczne konteksty literackie, filozoficzne i religijne, korespondencja sztuk oraz poetycki franciszkanizm.